Taaleisen voor kledinglabels in de EU: een praktische gids

Een collectie die naar vijf EU-landen gaat, heeft een samenstellingslabel nodig dat vijf groepen consumenten – en vijf markttoezichthouders – kunnen lezen. Levert u aan twintig landen, dan wordt het een puzzel: hoe krijgt u dezelfde informatie in veel talen op een lint dat nog prettig in de zijnaad zit? Deze gids gaat over de taalregels van de EU-textieletikettering en over de praktische oplossingen die labelproducenten daarvoor gebruiken. Voor het volledige overzicht van wat er op een label moet staan, zie onze gids over EU-eisen voor waslabels.

Dit artikel is algemene informatie voor inkopers van labels, geen juridisch advies. Nationale regels en hun interpretatie veranderen; controleer per markt bij de bevoegde autoriteit of een compliance-specialist.

De regel: artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1007/2011

Verordening (EU) nr. 1007/2011 betreffende textielvezelbenamingen en de etikettering geldt rechtstreeks in alle lidstaten. Artikel 16 bevat de taalregel: de vezelsamenstelling en de bijbehorende beschrijvingen op etiketten en merktekens moeten worden vermeld in de officiële taal of talen van de lidstaat waar het product aan de consument wordt aangeboden, tenzij die lidstaat anders bepaalt.

Daaruit volgen drie praktische consequenties:

• De regel hangt af van de plaats van verkoop, niet van de plaats van productie of het thuisland van het merk. Een kledingstuk gemaakt in Bulgarije en verkocht in Frankrijk heeft Frans nodig.
• De regel geldt voor de verplichte vezelinformatie: vezelnamen, percentages en vermeldingen zoals die over niet-textieldelen van dierlijke oorsprong. Wassymbolen zijn taalonafhankelijk, een van de redenen waarom ze zo breed worden gebruikt.
• Dezelfde samenstelling moet al vóór de aankoop in de vereiste taal zichtbaar zijn, ook in webshops en catalogi.

Landen met meer dan één officiële taal

Heeft een lidstaat meerdere officiële talen, dan bepalen nationale regels hoeveel er op het label moeten. Enkele voorbeelden waar inkopers het vaakst naar vragen:

• België – de Belgische wetgeving koppelt verplichte productinformatie aan het taalgebied waar het product op de markt wordt gebracht. Merken die landelijk distribueren, etiketteren daarom doorgaans in het Nederlands en Frans, en voegen Duits toe voor de Duitstalige Gemeenschap.
• Finland – textiellabels moeten zowel in het Fins als in het Zweeds.
• Ierland – de informatie mag in het Engels of in het Iers worden gegeven.
• Luxemburg en Malta – beide hebben meer dan één officiële taal; controleer de nationale eis voordat u op één taal vertrouwt. In de praktijk dekken veel merken Luxemburg af met Frans en Duits en Malta met Engels.

Vezelnamen moeten uit bijlage I komen

Alleen de vezelnamen uit bijlage I van de verordening mogen worden gebruikt, en elke taalversie van de verordening bevat een eigen officiële lijst. ‘Cotton’ met een woordenboek vertalen is niet genoeg: neem per markt de officiële term over uit de betreffende taalversie van bijlage I. Handelsnamen mogen naast de officiële benaming staan, nooit in plaats daarvan.

Controleer de definitieve termen altijd aan de hand van de officiële tekst van bijlage I in elke taalversie – kleine verschillen in spelling, geslacht of accenten zijn een veelvoorkomende bron van fouten.

Afkortingen en codes

Afkortingen van vezelnamen zijn op het label niet toegestaan. ‘CO’, ‘PES’ of ‘EL’ mogen ‘katoen’, ‘polyester’ of ‘elastaan’ niet vervangen. De verordening staat afkortingen alleen toe als verwerkingscode, mits ze in een internationale norm zijn gedefinieerd en in hetzelfde document worden toegelicht – een regel voor handelsdocumenten, niet voor consumentenlabels.

Wat u wel kunt afkorten, is de taalaanduiding. Tweelettercodes zoals EN, DE, FR, IT of ES vóór elke regel helpen consumenten hun taal snel te vinden en besparen ruimte, zolang de vezelnamen zelf voluit zijn geschreven.

Een samenstellingslabel in 10–20 talen opmaken

De verordening eist ook dat de samenstelling goed leesbaar is, in een uniforme lettergrootte, stijl en lettertype. U mag dus niet sommige talen verkleinen om ruimte te maken voor andere. Er blijven drie manieren over om veel talen kwijt te kunnen:

1. Talen groeperen op één lang label

Voor 4–8 talen werkt vaak één lang, dubbelzijdig bedrukt label. Groepeer de samenstelling per onderdeel (bovenstof, voering) en herhaal de percentages waar de opmaak het toelaat maar één keer per regel, met de vezelnamen van elke taal na de taalcode.

2. Boekjeslabels (meertalige waslabels)

Voor 10–20 talen is een boekjeslabel de standaardoplossing: meerdere bedrukte lagen op elkaar, aan één kant in de naad meegenaaid, zodat de consument erdoorheen kan bladeren. Elke laag bevat een groep talen; de eerste laag toont meestal merk, maat, wassymbolen en de belangrijkste markten. In de gids over vouwtypes van labels leest u hoe boekjes worden gevouwen en ingenaaid.

3. Informatie over meerdere labels verdelen

Merk, maat en herkomst kunnen op een apart geweven label of maatlabel staan, zodat het waslint vrij blijft voor samenstelling en symbolen. Houd alle verplichte samenstellingsinformatie bij elkaar op één label of boekje.

Dit zijn gangbare uitgangspunten; het echte formaat hangt af van het aantal onderdelen, vezels en extra vermeldingen. In onze gids voor labelformaten vindt u de standaard lintbreedtes.

Lettergrootte

De EU-wetgeving schrijft geen minimale puntgrootte voor, maar leesbaarheid is een wettelijke eis en de tekst moet het wassen overleven. Op satijn- of taftlint gaan we zelden onder een hoofdletterhoogte van circa 1,2–1,5 mm, en we gebruiken een heldere schreefloze letter met volledige ondersteuning voor Grieks, Cyrillisch en Centraal-Europese tekens zoals ł, ő, ş en č. Controleer elk speciaal teken op de proef: een ontbrekend accent is een ontbrekende vezelnaam.

Praktische checklist

• Noteer elk land waar het product aan consumenten wordt aangeboden.
• Koppel elk land aan de vereiste taal of talen, inclusief meertalige markten.
• Neem vezelnamen over uit de officiële lijst van bijlage I van elke taalversie.
• Vertaal ook de vermelding over dierlijke oorsprong, waar die van toepassing is.
• Kies het formaat – enkel, dubbelzijdig of boekje – op basis van het aantal regels, niet op hoop.
• Controleer de speciale tekens en percentages in elke taal.
• Vermeld dezelfde samenstelling op de productpagina’s van uw webshop.

Wat kan er veranderen

De Commissie heeft Verordening 1007/2011 herzien, met digitale etikettering als een van de besproken onderwerpen, en een voorstel stond gepland voor 2026. Op het moment van schrijven blijft het fysieke label de wettelijke eis en geldt er geen wijziging van de taalregel. Daarnaast voegt het digitaal productpaspoort onder de ESPR een digitale laag toe aan textiel; bekijk onze QR- en DPP-ready labels als u naast uw meertalige tekst een code wilt voorbereiden.

Veelgestelde vragen